Dear Chuva: Letter Number Two from Saudiborsyado

Mga readers!!! Anovey, ang mga sulat to me ay kakaiba! Puro mga love chorva at laging ewan… basahin ang ating second letter….

Dear Ate Chuva,

I hope that my email reaches you well at sana po ay mapili ‘nyo na mapublish ang letter ko. I am a 27 year old male living and working in Riyadh. Lagi po naming binabasa yung blog ninyo. I have lived here for four years and the life here is very challenging. Meron po akong asawa sa Pinas at isang anak. Mahal ko po sila at minsan sila po ang dala ng lungkot ko. Gusto ko lang naman pong maiangat sila sa buhay and I am willing to sacrifice for them.

Hindi po ako naghahanap ng kung ano man. I am simply here to work and send money home for our future. Mabait po ang asawa ko at maayos naman po siya sa pagaaruga ng nag-iisa naming anak. Hindi ko po alam kung bakit biglang nagiba ang takbo ng buhay namin nung magkahiwalay kami. I did a two-year contract the first time I was here and returned for two more. Nung una pong matapos ang first contract ko, napansin ko ng bumalik ako sa Pinas na nagiba ang pagtingin sa akin ng misis ko. Parang may alam po siya sa mga nangyayari sa akin sa Saudi at parang may nababasa po siya sa aking mga mata.

Hindi ko siya masisi dahil kilala niya kung sino ako. Madasalin akong tao, mabait po ako at hindi marunong manakit. Kahit na magmura ay di ko po ugali. Pero isa lang ang alam kong pagkakasala ko sa kanya. Napakabigat po sa akin na aminin ang pagkukulang kong ito dahil hindi ko po talaga sinasadya.

Kasabay ko po na mag-apply yung best friend ko nung college para pumunta at mag-abroad. Sumubok po kaming dalawa sa Singapore pero medyo mahirap pong makakuha ng trabaho doon. Yun po ang iniuna namin dahil mas malapit po sa Pilipinas. Sa ka-a-apply po namin, pareho po kaming natanggap sa Riyadh. Tuwang tuwa po kaming dalawa. Siya po ay walang pamilya niyang sarili at nag-iisa lang. Ang contract po namin ay sabay na magsisimula as Civil Engineers sa Riyadh. Malungkot ko pong naiwan ang aking maybahay pero masaya naman po ako at kasama ko ang matalik kong kaibigan.

Ang dalawang taon po ay mabilis lang kung tutuusin natin. Sa dalawang taon po namin sa Riyadh, kaming dalawa ang laging magkasama. Araw araw po ay nagkikita kami para hindi kami malungkot. Nagkaroon din po kami ng mga kaibigang Pinoy na masasaya rin pong kasama pero mas masaya po kaming dalawa dahil nagkakaintindihan kami ng ugali at kilala na namin ang isa’t isa.

Nung mabasa ko po ang liham ni Tuliro, parang tinamaan po ako ng kidlat. Halos magkahawig po ang aming kuwento. Ang kabaligtaran lang po, yung kaibigan ko ang nahulog ang loob sa akin. Hindi ko rin po hinangad na magkaroon ng bunga ang pagkakaibigan namin pero dahil na rin po sa lungkot sa pangingibang bansa, parang nararamdaman ko po na may pagtingin na rin ako sa kanya. Siya po ang hingahan ko ng mga problema ko at kung may kailangan po ako ay dali-dali siyang tumatakbo upang tulungan ako. Hindi ko po nakuha ang ganung pagtingin kahit kaninong kaibigan kong lalake. Wala pong nagbigay ng ganung halaga sa pagkakaibigan namin kung hindi siya.

Mahal ko po ang asawa ko ko Ate Chuva, at mahal ko rin po ang anak ko. Pero ang nararamdaman ko po sa kaibigan ko ay kakaiba. Minsan nga po, pag wala kaming kasama, natatakot kami na parang may mamamagitan sa aming dalawa. Habang lumilipas po ang araw, lalo po kaming napapalapit sa isa’t isa. Masasabi ko pong mahal ko na rin siya. Nung huli po naming pag-uwi, parang naramdaman ng asawa ko ang pagkakalayo naming dalawa. Nagkaroon po kami ng distansya sa isa’t isa.

Read the continuation here.

« Where would we be without technology?!
Dear Chuva: Letter Number Two from Saudiborsyado – Part II »